معرفی استاد: محمود عبدالحسینی محمود عبدالحسینی، عکاس پیشکسوت و راوی بی‌ادعای تاریخ معاصر ایران، در سال ۱۳۳۷ در تهران دیده به جهان گشود. او که فارغ‌التحصیل گرافیک مطبوعاتی است، در سال ۱۳۵۹ و در حالی
معرفی استاد: محمود عبدالحسینی
محمود عبدالحسینی، عکاس پیشکسوت و راوی بی‌ادعای تاریخ معاصر ایران، در سال ۱۳۳۷ در تهران دیده به جهان گشود. او که فارغ‌التحصیل گرافیک مطبوعاتی است، در سال ۱۳۵۹ و در حالی که کشور در تب و تاب روزهای آغازین انقلاب می‌سوخت، با مجله «پیام انقلاب» وارد عرصه مطبوعات شد و فعالیت جدی خود را در زمینه عکس خبری آغاز کرد. عبدالحسینی خود را از همان ابتدا فقط عکاس نمی‌دانست؛ او با کسوت خبرنگار و روزنامه‌نگار وارد این حرفه شد و در تحریریه‌ای که مرز میان عکس و نوشتار شکسته بود، آموخت که شناخت، اولین و مهم‌ترین اصل در عکاسی است.
از جنگ تا قاب‌های ماندگار: راویِ هشت سال دفاع مقدس
نقطه عطف کارنامه هنری عبدالحسینی، عکاسی از جنگ در دوران هشت سال دفاع مقدس است. او که خود را «جامانده از قافله عشق» می‌داند، در کنار چهار همکار دیگرش به جبهه‌ها رفت و تنها بازمانده آن جمع شد. حضور در عملیات‌های مختلف و ثبت ایثار رزمندگان، عنوان «عکاس برگزیده ۸ سال دفاع مقدس» را برای او به ارمغان آورد. او بعدها در نشست‌های تخصصی، بالندگی عکاسی ایران در دوران دفاع مقدس را یادآور شد و تأکید کرد که رسالت عکاسان آن دوران، با گذشت زمان پایان نیافته است.
مطبوعات، مدیریت و نقش‌آفرینی صنفی
عبدالحسینی در سال ۱۳۶۳ دبیر سرویس عکاسی و خبرنگاری مجله پیام انقلاب شد و مسیر حرفه‌ای خود را در رسانه‌های مختلف ادامه داد. او در کارنامه خود ریاست هیئت مدیره انجمن صنفی عکاسان مطبوعات ایران، تأسیس و ریاست هیئت مدیره انجمن عکاسان تبلیغات صنعتی، عضویت در هیئت مدیره انجمن عکاسان تهران و عضویت در انجمن روزنامه‌نگاران مسلمان را ثبت کرده است. او از سال ۱۳۷۳ تدریس در مراکز آموزش عالی کشور را آغاز کرد و در دانشگاه هنر و دانشکده‌های خبر و رسانه، تجربیات چهار دهه‌اش را به نسل جوان منتقل می‌کند.
«سوگ یار» و ثبت لحظه‌های تاریخی
یکی از ماندگارترین آثار عبدالحسینی، مجموعه عکس‌های او از روزهای تشییع پیکر بنیان‌گذار انقلاب اسلامی است. او در روز چهاردهم خرداد ۱۳۶۸، برخلاف بسیاری از عکاسان که به مصلی رفتند، مستقیم به بهشت زهرا رفت و شب را در آنجا ماند تا از لحظه‌به‌لحظه مراسم، از کندن قبر تا دفن، عکاسی کند. حاصل این حضور، عکسی شد که خودش آن را «مسیح‌گونه» توصیف کرده و بعدها به عنوان یکی از ماندگارترین تصاویر آن روزگار شناخته شد. عبدالحسینی در آن لحظه چنان تحت تأثیر سوژه قرار گرفت که اشک امانش نداد و لنز دوربینش از فوکوس بازماند. این عکس‌ها بعدها در نمایشگاه مجازی «سوگ یار» توسط فرهنگسرای ارسباران به نمایش درآمد.
او همچنین افتخار عکاسی از دو رهبر انقلاب اسلامی ایران را در کارنامه دارد؛ چهره‌هایی که در دوره‌های مختلف مقابل دوربین او ایستادند یا نشستند تا از آن‌ها عکاسی کند.
افتخارات و داوری‌ها
عبدالحسینی در بیش از ۱۰۰ نمایشگاه گروهی در داخل و خارج از ایران شرکت کرده و ۱۵ نمایشگاه انفرادی برپا کرده است. او جوایز و دیپلم‌های افتخار متعددی از جشنواره‌های ملی و بین‌المللی دریافت کرده و نشان رضا مقدسی را نیز در کارنامه دارد. داوری جشنواره‌هایی چون جشنواره عکس وحدت، جشنواره طنز سوره و جشنواره رسانه‌ای بهارستان از دیگر فعالیت‌های اوست.
سبک هنری: ناظری که با سوژه یکی می‌شود
عبدالحسینی در عکاسی پرتره و چهره، به فرم، استایل و حرکات بدن اهمیت اساسی می‌دهد و معتقد است این نگاه در تحلیل شخصیت‌ها نیز کاربرد دارد. او در عکاسی خبری، به‌جای ساختن صحنه، در انتظار لحظه‌ی طلایی می‌ماند؛ لحظه‌ای که تمام حقیقت یک رویداد را در خود جای دهد. خودش می‌گوید «عکاس نباید مغلوب سوژه‌اش بشود، اما همیشه این‌طور نیست». و این جمله، شاید دقیق‌ترین توصیف از هنر او باشد: عکاسی که با تمام دانش و تجربه‌اش، در لحظه‌های تاریخی، انسانی عاشق می‌ماند.